De laatste zin van mijn essay over doemdenken (Zeno 22/10) blijft me achtervolgen. Bij de inauguratie van Trump hebben verschillende mensen me er opnieuw aan herinnerd. Daar schreef ik dat ik me pas tot het doemdenken zou bekeren indien de opvolger van Obama niét Clinton zou heten. Maar, zo voegde ik eraan toe, ik was er gerust op. Het ondenkbare… Lees verder »Waarom het vooruitgangsoptimisme het Trumpoceen zal overleven

Michael De Cock beweert dat ik haatpraat op internetfora genre “weeral een bruine minder”, als reactie op het Turks-Belgische slachtoffer van de aanslag in Istanboel, als “helemaal niet racistisch” omschrijf. Dat is pertinent onwaar. Natuurlijk is zo’n gore uitspraak racistisch, en in het interview in De Tijd heb ik niets anders beweerd. Daar merkte ik enkel op dat zo’n schofterig leedvermaak… Lees verder »Racisme 2.0.?

In mijn stuk in Zeno (De Morgen) betoogde ik dat de PVDA haar Stalinistische verleden nog steeds niet verwerkt heeft. Net zoals bij Vlaams Belang, stijgen er geregeld beerputwalmen op uit de partijrangen. Natuurlijk zijn er verschillen: de ideologieën van waaruit Vlaams Belang en PVDA stammen zijn elkaars tegenpolen, en hun respectieve voorlopers hebben met andere genocidaire regimes meegeheuld. Maar de ambivalente… Lees verder »De beerput van PVDA is nog lang niet uitgewalmd

Hoe weet je of een partij heeft gebroken met haar ranzige verleden? De voorloper van het Vlaams Belang, het Vlaams Blok, heeft diepe wortels in de collaboratiebeweging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Verschillende kopstukken hebben in hun jeugd geflirt of gedweept met het neo-Nazisme. De videobeelden uit 1991 waarop Filip De Winter schreeuwt om een “blank Europa”, zijn wijd en zijd… Lees verder »We zijn veel te lief voor extreemlinks: Over het dempen van ideologische beerputten

Soms tonen de reacties op een artikel beter de stelling aan dan het artikel zelf. In Zeno dit weekend betoogde ik dat het begrip “politieke correctheid”, hoewel vaak misbruikt, geen hersenspinsel van rechts is, of louter een stoplap om racistische praat te vergoelijken. Politieke correctheid is een specifieke ideologie ter linkerzijde, die diversiteit verheerlijkt en elke vorm van kritiek op… Lees verder »De kniepeesreflex van de politieke correctheid

In een klassieke scène uit Life of Brian van Monty Python wordt de onfortuinlijke Brian achternagezeten door een meute religieuze fanatici, die hem voor de nieuwe heiland aanzien. In elk gebaar van hem ontwaren ze een goddelijk teken, in elk stom toeval een mirakel. Tot wanhoop gedreven, roept onze onwillige heiland op een bepaald moment uit: “I’m notthe Messiah! Will you please listen?… Lees verder »De Messias-drogreden

Een analyse van een lezing waarvan geen schriftelijke neerslag bestaat, en waarbij de meeste lezers niet aanwezig waren, blijft een heikele onderneming. Woorden vervlieden snel, en ons geheugen is onbetrouwbaar. Het gevaar bestaat dat je redeneerstappen overslaat, argumenten verkeerd weergeeft of stropoppen opzet. De oorspronkelijke bronnen zijn niet langer controleerbaar voor je publiek. Ik vrees dat Thomas Rotthier in die… Lees verder »Durf krenken!

Leven we heden in een “post-truth” tijdperk? ‘Oxford Dictionaries’ koos het begrip uit tot woord van het jaar. De Standaard belde naar mijn collega-filosoof Ruben Mersch en mij voor een reactie. Volgens mij is dat “post-truth” tijdperk overroepen. Waarheid blijft een centraal en onontkoombaar concept in ons wereldbeeld, waaraan we heel moeilijk kunnen ontsnappen. Elk van ons heeft een wereldbeeld,… Lees verder »Leven we in een “post-truth” tijdperk?

Verschillende mensen hebben me de afgelopen dagen herinnerd aan de laatste, nogal omineuze zin van mijn essay over cultuurpessimisme in Zeno. Daarin schreef ik dat ik me pas tot het doemdenken zou bekeren indien niet Hillary Clinton maar Donald Trump de volgende president van de V.S. zou worden. Achter die woorden blijf ik staan: de verkiezing van Donald Trump is… Lees verder »De kater genaamd Trump