Hieronder verzamelde ik een waslijst van recente podcasts, interview en video’s over mijn boek! De beste manier om het boek te leren kennen, is nog altijd om het gewoon te lezen. 😉 Maar wie houdt van het gesproken woord en van debat, kan hier zeker zijn gading vinden.
In vrijzinnige kringen ligt Assita Kanko (N-VA) nogal “lastig”, merkte ik bij mijn boekvoorstelling in Antwerpen (maar andere N-VA’ers zoals de aanwezige premier kennelijk niet?). Daar word ik nogal kregelig van. Natuurlijk kan je het met Assita oneens zijn, zoals met elke politicus, maar ik heb tonnen respect voor deze dame, die bovenal de waarden van de Verlichting verdedigt—omdat ze beter dan wie dan ook beseft wat het alternatief inhoudt. Hieronder mijn fijne gesprek met Assita op haar podcast, in een studio van het Europees Parlement. We spraken onder meer over de filosofische wortels van de Verlichting, haar hedendaagse vijanden, en de blindheid van vele progressieven voor religieus fanatisme.
Nog een andere podcast waarin ik als gast optrad: die van de Nederlandse krant De Telegraaf. Daar ging ik in gesprek met de journalist Wierd Duk. Je mag zeggen van Duk wat je wil, maar hij is een uitstekende interviewer en ook een degelijke journalist.
Dit interview met Fidan Ekiz bij de Nederlandse zender WNL (NPO Radio 1) was vanuit een radiostudio in Gent, dus zonder beeld (behalve van de presentatrice). Daarin sprak ik ook over het verstikkende ideologische klimaat aan onze universiteiten, niet alleen over Israël maar ook over andere onderwerpen.
Sommige rechtse media zijn hier vervolgens opgesprongen om te verkondigen dat ik “weggevlucht” ben van mijn universiteit, maar dat is overdreven. Ik werk er nog steeds deeltijds en voer nog steeds onderzoek uit, zij het op een lager pitje. Op mijn recente papers over de evolutie van AI, de structuur van complottheorieën en nucleair klimaatbeleid ben ik best trots.
Het klimaat over Israël is wel ronduit “verstikkend”. Geen enkele opinie behalve “genocide” wordt geduld. Dat leverde me een deplatforming op, een geschrapte lezing wegens “veiligheidsredenen”, mails die oproepen tot sancties, en bevriende collega’s die zich nu tegen me keren.
Dat wil niet zeggen dat iedereen me “uitspuwt”. Sommige collega’s zijn het stiekem volmondig met me eens, maar zullen dat nooit in de openbaarheid zeggen. Dan krijg ik mails als deze. Is het woord “verstikkend” echt overdreven voor wat deze collega aan UGent beschrijft?
Er heerst al langer een links overwicht in academia (zie Andreas De Block), wat tot oogklepdenken leidt op bepaalde domeinen. Maar de laatste jaren werd het erger bij ons (ook omdat heterodoxe professoren als Johan Braeckman verdwenen). En over Israël is het echt ontspoord.
Is het daarom onmogelijk om te functioneren aan een universiteit? Nee, natuurlijk niet. Maar verwacht geen uitnodigingen voor samenwerkingen of symposia, of steun als je publiek door het slijk wordt gehaald. Socioloog Ruud Koopmans beschreef die mechanismen haarfijn op mijn videopodcast Verboden Terrein.
En dan het inmiddels beruchte dubbelinterview met Kamerlid Jean-Marie Dedecker in Knack. Als je een overtuiging nooit blootstelt aan tegenargumenten, versteent ze tot “dood dogma”, wist John Stuart Mill. In Europa zitten velen zo opgesloten in hun pro-Palestijnse echokamer dat ze met hun mond vol tanden staan in een echt debat, met echte tegenargumenten. En vervolgens na 20 minuten boos weglopen.
Jean-Marie Dedecker weigerde het dubbelinterview verder te zetten, ondanks de smeekbedes van journalist en van mezelf. Desnoods over een ander onderwerp dan Israël? Klimaatopwarming of zo? Noppes.
Merk op dat we nog niet eens aan de huidige verschrikkelijke oorlog in Gaza waren toegekomen. Het ging enkel over de geschiedenis en totstandkoming van het conflict.
En ik maar denken dat tegensprekelijk debat de kern was van democratie…
Hieronder deel ik de eerste en de laatste pagina, voor het volledige gesprek moet je bij Knack zijn.
Hieronder een leuke podcast van Boze Geesten over mijn boek en de recensie ervan door Joost De Vries in de Volkskrant (zie mijn antwoord). De passages over Israël zogen onevenredig veel aandacht naar zich toe in de recensies van mijn boek (uiteindelijk slechts een vijftiental pagina’s). Daarom is het verfrissend dat iemand eens in de bres springt voor de postmodernisten die ik in het eerste hoofdstuk affakkel. Bij wijze van afwisseling. 
Postmodernisten waanden zich inderdaad “progressief”, maar zaagden de tak af waarop ze zelf zitten. En waren daarom juist reactionaire. Of toch niet?
²En dan toch weer Israël. Pleegt de Joodse natie momenteel een genocide in Gaza? Is het land nog steeds een baken van verlichting en liberalisme in het Midden-Oosten? Moraalfilosoof Stijn Bruers en ik kruisten hierover de digitale degens, in een marathondebat van drie uur. De opmerkelijke luisteraar zal merken dat we allebei gediplomeerde filosofen zijn: veel gedachte-experimenten, conceptuele analyses, counterfactuals en historische analogieën. Stijn en ik zijn het over veel zaken roerend eens, vooral de nood aan rationele & wetenschappelijke methodes om de wereld te verbeteren. Maar over Israël staan we lijnrecht tegenover elkaar. Na dit debat vind ik het genocide-verwijt nog steeds even obsceen. Wie dit debat helemaal uitzit, verdient wel een uithoudingsbrevet. 😉
En tot slot een Engelstalige podcast van WePlanet. Zijn fossiele brandstoffen een “verslaving”? Vroeger dacht ik van wel, maar daarover ben ik van mening veranderd. Een verslaving richt alleen maar verwoestingen aan op je lichaam, maar fossiele brandstoffen zijn letterlijk het beste wat de mensheid ooit is overkomen: miljarden mensen uit de armoede getild, kindersterfte verminderd met een factor 100, een materiële weelde waar onze voorouders alleen maar van konden dromen. Daarover ging ik in gesprek met de wetenschapsjournalist Mark Lynas van de jonge groene ngo WePlanet, die ik overigens in mijn boek ook warm aanbeveel. Hun slagzin is me uit het hart gegrepen: “Liberate Nature – Elevate Humanity”.