Ik zal geen namen noemen, maar het is zeer teleurstellend hoe weinig van mijn progressieve vrienden (gematigde stemmen, geen linkse rakkers of verstokte wokies) zich verzet hebben tegen de absurde beschuldiging van een “genocide” in Gaza (zie mijn essay daarover). Sommigen beaamden die beschuldiging zelfs expliciet, mogelijk onder sociale druk of misleid door ooit respectabele ngo’s en mediapropaganda.
Dit geldt ook voor academici die beter hadden moeten weten – mensen die bekend zijn met de juridische definitie van “genocide” en begrijpen waarom de Pools-Joodse wetenschapper Raphael Lemkin überhaupt een term bedacht voor deze “misdaad der misdaden”. En waarom het zo belangrijk is om die term niet uit te hollen en misbruiken voor politieke doeleinden, uit respect voor slachtoffers van échte genocides.
Naar mijn mening zal dit, als het stof is gaan liggen, herinnerd worden als het meest flagrante geval van elite-desinformatie in jaren – erger zelfs dan de onzin tijdens de COVID-periode. En het was gevaarlijke desinformatie, vergelijkbaar met een moderne bloedlaster, die wereldwijd antisemitisme wereldwijd aanwakkerde en Joodse en Israëlische levens overal in gevaar bracht.
Dit is ook de reden waarom ik gestopt ben met doneren aan ngo’s zoals Artsen zonder Grenzen en Amnesty International, ondanks het bewonderenswaardige en heroïsche werk dat ze nog steeds doen. De graad van ideologische kaping is simpelweg te extreem geworden. Al deze organisaties papegaaiden op onverantwoordelijke wijze de beschuldiging van “genocide” na, daarbij gebruikmakend van dezelfde valse argumenten, dezelfde moedwillige onwetendheid over stedelijke oorlogsvoering en de cynische tactieken van Hamas, en dezelfde herkauwde lijst met verdraaide of gefabriceerde “citaten” van Israëlische leiders. En Artsen zonder Grenzen loog zelfs over de systematische aanwezigheid van Hamas in het al-Shifa ziekenhuis, waarmee ze rugdekking gaf aan deze terreurgroep.
Dit alles betekent niet dat Israël niet bekritiseerd mag worden, ook voor plausibele oorlogsmisdaden begaan door het Israëlische leger in Gaza. Dat doe ik zelf ook in mijn essay in Quillette. Maar de beschuldiging van genocide (de opzettelijke uitroeiing van een heel volk) blijft even obsceen als toen deze voor het eerst werd geuit – slechts enkele dagen na het bloedbad van 7 oktober, wat op zich al aantoont hoe onserieus deze beschuldigingen waren.
Ik heb door dit conflict al te veel vrienden verloren en ik neem het niemand persoonlijk kwalijk. Ik denk dat mijn vrienden er vreselijk naast zitten; zij denken hetzelfde over mij en zijn ongetwijfeld ook diep teleurgesteld. Het zij zo. Maar ik kan mijn eigen teleurstelling en frustratie niet verbergen.
Mijn integrale essay over deze hedendaagse bloedsmaad is nu gratis te lezen op Substack (betaalmuur verwijderd). Wie mijn werk wil steunen, mag natuurlijk nog steeds een betalend abonnement nemen, of mij op een koffie trakteren! 😉
Zie ook mijn interview over dit onderwerp in het Franse tijdschrift Atlantico, hier te lezen: