Pleegt Israël een genocide in Gaza? Wie mijn laatste boek las, zal weten wat ik denk van deze beschuldiging. Sommigen onder mijn lezers zullen het hartgrondig oneens zijn — het is zonder twijfel de controversieelste passage in mijn boek. Het probleem is echter dat er geen ernstig debat over deze kwestie mogelijk is. Sterker zelfs: dat is er nooit geweest.
Geen Vlaamse tv-zender, krant of universiteit zou het vandaag in zijn hoofd halen om iemand als ik (of eender welke dissident) een platform te bieden over de “Gaza-genocide”. Iedere redactie weet dat de boel zou ontploffen.
Die “genocide” is een versteend dogma geworden, en het g-woord een loyaliteitstest die iedereen moet afleggen. Liefst met een expliciete verwijzing naar de Holocaust, want daar draait het om: de Joden beschuldigen van precies de misdaad waarvan zij de beroemdste slachtoffers zijn, de reden zelf waarom de term werd gemunt.
In de kranten gaat de discussie alleen nog over wie de geloofsbelijdenis het eerst aflegde en wie te lang aarzelde. Die laatsten moeten nu het boetekleed aantrekken. Zoals een bekende Jood ooit zei: zalig zij die niet gezien hebben en toch al geloven (Johannes 20:29).
In Nederland is de echokamer bijna even beklemmend, maar toch zijn daar nog een paar kiertjes. Dus schoof ik deze week aan bij De Joodse Wereld, samen met oud-parlementslid Rob Oudkerk, die overigens uit de Partij van de Arbeid stapte vanwege de demonisering van de enige Joodse staat ter wereld. We spraken over het g-woord en over het nieuwe boek van Joël Kotek (ULB), dat deze moderne mythe krachtig weerlegt.
Vanwaar toch die gretigheid? Kotek legt het helder uit in zijn boek. Wat als de Joden nu zélf een genocide op hun geweten zouden hebben, zou dat geen enorme opluchting zijn voor ons? Zou dat niet bewijzen dat ze even erg zijn als hun daders en iedereen die met hen collaboreerde? Zou de wereld dan niet weer quitte staan?
De argumenten voor die “gaza-genocide” waren altijd ridicuul en onlogisch (zie mijn essay voor Quillette, herwerkt tot voorwoord). Als je het mij vraagt, is dit de grootste leugen van onze tijd, een moderne versie van de bloedsmaad. Waarmee ik niet ontken dat veel mensen er oprecht in geloven, omdat ze het woord overal horen rondzingen en niet beter weten. En omdat het media-ecosysteem over de Gaza-oorlog zo compleet gecorrumpeerd is, met zoveel desinformatie en propaganda, dat het niet onredelijk is om te denken dat Israël doelbewust onschuldige burgers vermoordt.
Enfin, de volledige argumentatie vind je in het voorwoord van Joël Koteks boek. Bedankt aan de Evangelische Omroep om deze rabiate atheïst uit te nodigen, wat een klein mirakel mag heten.
Ik was eigenlijk ziek, maar de redactie drong aan en ik wilde de kans niet laten schieten. Dus dan maar gedaan op adrenaline en paracetamol, en daarna een paar dagen in de touwen gelegen.
NAZA: vijf sterren?
BONUS: over hetzelfde onderwerp, onze bespreking van de geruchtmakende documentaire NAZA, bij de nieuwe podcast BeNews. Persoonlijk vond ik het journalistiek broddelwerk, een samenraapsel van vage anonieme getuigenissen en knullige tekeningen op bierviltjes, op basis van het eigen geheugen. Zonder één verifieerbare beschuldiging, zonder ernstig onderzoek, zonder weerwoord. Met anonieme getuigen die zelfs niet van elkaar te onderscheiden zijn, en van wie rang, leeftijd, eenheid en functie nergens worden vermeld.
Zie deze twee vernietigende kritieken.
En dát kreeg een staande ovatie van 25 minuten? Vijf sterren alom? Een bekering van onze voormalige UGent-rector? Ik vind het allemaal verbijsterend. Maar de rationaliteit was in dit debat dan ook al lang zoek. Mijn goede vriend Thomas Rotthier nam het wél (deels) op voor NAZA. Ik ben blij dat we hierover hoffelijk en constructief van mening konden verschillen, wat dezer dagen steeds lastiger is. Alvast één vriend die ik niét verloren heb door deze vreselijke oorlog…